ஆசிய பிராந்தியத்தில் அலகு பரப்பளவின் அடிப்படையில் அதிகப்படியான பல்லுயிர் வார்ப்புக்களைக் (Biodiversity) கொண்ட ஒரு நாடு என்ற வகையில், இலங்கைக்கு ‘உயிர்ப் பாதுகாப்புச் சட்டம்’ ஒன்றின் தேவைப்பாடு மிகவும் அவசரமானதும் காலோசிதமானதுமாகும்.
நவீன உயிரித் தொழில்நுட்பத்தின் (Modern Biotechnology) மூலம் உருவாக்கப்படும் மரபணு மாற்றப்பட்ட உயிரினங்கள் (GMOs / LMOs), சூழலுக்கும் பல்லுயிர் வார்ப்புக்களுக்கும் மனித ஆரோக்கியத்திற்கும் ஏற்படுத்தக்கூடிய ஆபத்துக்களைத் தவிர்த்து, அவை தொடர்பான ஆராய்ச்சிகள், பயன்பாடு, இறக்குமதி-ஏற்றுமதி மற்றும் மேலாண்மை ஆகியவற்றை அறிவியல் அடிப்படையில் பாதுகாப்பான முறையில் ஒழுங்குபடுத்துவதே உயிர்ப் பாதுகாப்பு என்பதால் உத்தேசிக்கப்படுகிறது.
இந்தச் சட்டத்தின் மூலமாக மேற்கொள்ளப்படும் பிரதான ஒழுங்குமுறைப்பாடுகள்:
வெளிப்படையான கட்டுப்பாடு: வாழும் மரபணு மாற்றப்பட்ட உயிரினங்களின் (LMOs) இறக்குமதி, ஏற்றுமதி, களப்பரீட்சைகள் மற்றும் வணிகரீதியான பயன்பாடுகளை முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மையுடன் கட்டுப்படுத்துதல்.
ஆபத்துக்களைக் கணிப்பிடுதலும் மேலாண்மையும்: உயிரித் தொழில்நுட்பத்துடன் தொடர்புடைய சாத்தியமான தாக்கங்கள் அல்லது ஆபத்துக்களை முன்கூட்டியே மதிப்பீடு செய்து அவற்றை நிர்வகித்தல்.
அனுமதிப்பத்திரங்களை வழங்குதலும் கண்காணித்தலும்: அது சார்ந்த அறிவியல் ஆராய்ச்சிகள் மற்றும் பயன்பாடுகளுக்காக அனுமதிப்பத்திரங்களை வழங்குவதற்கும், அவற்றைத் தொடர்ச்சியாகக் கண்காணிப்பதற்குமான முறையான கட்டமைப்பொன்றை நடைமுறைப்படுத்துதல்.
எல்லைகடந்த மற்றும் சுற்றுச்சூழல் ஒழுங்குமுறைப்பாடு: எல்லைகடந்த கடத்தல்கள், ஆராய்ச்சிகள், விற்பனைகள், அகற்றல்கள் மற்றும் திட்டமிட்ட சுற்றுச்சூழல் வெளியீடுகள் ஆகியவற்றை கடுமையான சட்ட விதிகளுக்கு உட்படுத்துதல்.
வளர்ச்சிக்கும் சூழல் பாதுகாப்புக்குமான சமநிலை:
அபிவிருத்திக்கும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பிற்கும் இடையிலான சமநிலையைப் பேணுவதற்கு வலுவான சட்டக் கட்டமைப்பு அவசியமாகும். உயிர்ப் பாதுகாப்புச் சட்டம் என்பது வெறும் தடைகளை விதிக்கும் ஒரு வழிமுறை அல்ல; மாறாக, அது அறிவியல் ஆராய்ச்சிகளுக்கும் கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் இடமளித்து, அவற்றால் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்துக்களை திறம்பட மேலாண்மை செய்யும் ஒரு நல்லாட்சி கருவியாகும்